Περί των πολιτικών και διοικητικών ευθυνών στην προβληματική εξέλιξη της ανάπλασης της πλατείας Πύρρου

Η τροποποίηση της μελέτης ανάπλασης της Πλατείας Πύρρου γεννά -κατά την άποψή μας- σοβαρά πολιτικά και τεχνικά ερωτήματα, τα οποία η Δημοτική Αρχή οφείλει να απαντήσει με σαφήνεια.

Θυμίζω, συνοπτικά, την πορεία του έργου:

• 12-10-2017: δημοσιεύεται ο αρχιτεκτονικός διαγωνισμός.
• 03-04-2018: ανακοινώνονται τα αποτελέσματά του.
• Για περίπου ενάμιση χρόνο μετά, η τότε δημοτική αρχή Μπέγκα δεν προωθεί την υλοποίηση του έργου.
• Η δημοτική αρχή Ελισάφ «παγώνει» το έργο για μεγάλο χρονικό διάστημα και στη συνέχεια το επαναφέρει ως «επικαιροποιημένη πρόταση», με αναβαθμισμένη και εμπλουτισμένη μορφή, όπως η ίδια ισχυριζόταν, εγκρίνοντας στις 30-11-2021 τις μελέτες και τους όρους δημοπράτησης του έργου.
• 22-12-2022: υπογράφεται η σύμβαση με προθεσμία εκτέλεσης 540 ημέρες. Δηλαδή, με παράδοση στις 15-06-2024, πριν από 2 ολόκληρα χρόνια!
• 14-11-2024: και… ενώ είχαν αρχίσει να εγκρίνονται παρατάσεις για την ολοκλήρωση του έργου, ο αρμόδιος Αντιδήμαρχος δηλώνει δημόσια ότι το κλιμακοστάσιο της «Όασης» θα κατασκευαστεί το πρώτο εξάμηνο του 2025, ενώ η επέκταση της πλατείας προς το πάρκο Μπέγκα, με τη μεταλλική κατασκευή, το κλιμακοστάσιο και τον ανελκυστήρα, θα ολοκληρωθεί το Φθινόπωρο του 2025.
• Και όμως, στις 26-06-2026, και λίγο πριν από την ολοκλήρωση του έργου, η Δημοτική Επιτροπή αποφασίζει την τροποποίηση της εγκεκριμένης μελέτης, καταργώντας την πεζογέφυρα, το κλιμακοστάσιο και τον ανελκυστήρα προς το πάρκο Μπέγκα και αντικαθιστώντας τα με έναν ανελκυστήρα ΑμεΑ δίπλα στην έξοδο του υπόγειου πάρκινγκ.

Με απλά λόγια:

• σχεδόν 9 χρόνια μετά την προκήρυξη του αρχιτεκτονικού διαγωνισμού,
• 3,5 χρόνια μετά την υπογραφή της σύμβασης,
• 1,5 και πλέον χρόνο μετά τις δημόσιες δεσμεύσεις του αρμόδιου Αντιδημάρχου,

η Δημοτική Αρχή έρχεται, σήμερα, να μας πει ότι ένα ουσιώδες τμήμα του έργου τελικά… δεν μπορεί να κατασκευαστεί.

Όχι στην αρχή του έργου. Όχι κατά τη δημοπράτησή του. Αλλά όταν αυτό βρίσκεται πλέον στο στάδιο της ολοκλήρωσής του.

Και εδώ αναδεικνύεται η μεγάλη αντίφαση.

Η περίφημη «επικαιροποιημένη και εμπλουτισμένη πρόταση», που -κατά δήλωση της τότε δημοτικής αρχής- «εγγυόταν την αισθητική και λειτουργική αναβάθμιση της πλατείας και δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για μία μελλοντική ενοποίηση όλων των χώρων του κέντρου», απογυμνώνεται σήμερα από τα στοιχεία εκείνα που υπηρετούσαν αυτή τη φιλοσοφία.

Επομένως, τίθεται εύλογα το ερώτημα: Τι απέγινε αυτή η “μελλοντική ενοποίηση”;

Ήταν πράγματι αποτέλεσμα ώριμου σχεδιασμού ή ήταν ένα επικοινωνιακό αφήγημα, το οποίο εγκαταλείπεται μόλις εμφανίζονται οι πρώτες τεχνικές δυσκολίες;

Και τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι αμείλικτα. Γιατί τώρα;

• Τι ακριβώς προέκυψε μετά από τόσα χρόνια σχεδιασμού, μελετών, εγκρίσεων, δημοπράτησης και εκτέλεσης του έργου;
• Δεν υπήρχαν, τελικά, εγκεκριμένες μελέτες εφαρμογής;
• Αν υπήρχαν, γιατί δεν είχαν εντοπίσει τα προβλήματα θεμελίωσης και κατασκευής;
• Αν δεν υπήρχαν, τότε με ποια ακριβώς μελετητική ωριμότητα δημοπρατήθηκε και συμβασιοποιήθηκε το έργο;
• Πώς είναι δυνατόν να ανακαλύπτονται σήμερα τεχνικές αδυναμίες για κατασκευές που αποτελούσαν βασικά στοιχεία της εγκεκριμένης μελέτης;
• Έχει αποτιμηθεί από τις υπηρεσίες η οικονομική αξία του φυσικού αντικειμένου που καταργείται;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

η έγκριση της τροποποίησης της μελέτης του έργου, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, δεν αφορά μία απλή τεχνική προσαρμογή.

Αποτελεί, στην πραγματικότητα, ομολογία ότι είτε οι μελέτες με τις οποίες δημοπρατήθηκε το έργο δεν ήταν επαρκώς ώριμες, είτε η Διοίκηση προχώρησε στη δημοπράτηση και στην εκτέλεσή του χωρίς να έχει διασφαλίσει ότι βασικά στοιχεία της μελέτης ήταν τεχνικά υλοποιήσιμα.

Και στις δύο περιπτώσεις, οι πολιτικές και διοικητικές ευθύνες είναι προφανείς.

Οι συνδημότες μας δικαιούνται ξεκάθαρες απαντήσεις και όχι αόριστες αναφορές σε «τεχνικά προβλήματα» που εμφανίζονται μετά από εννέα χρόνια σχεδιασμού, ενώ το έργο βρίσκεται πλέον ουσιαστικά στο τέλος της κατασκευής του.

Το δικαιούνται, πρωτίστως, γιατί είναι εκείνοι που εξακολουθούν μέχρι και σήμερα να υφίστανται την ταλαιπωρία και τις συνέπειες των συνεχών καθυστερήσεων, βλέποντας ένα έργο που παραμένει ανολοκλήρωτο και δεν έχει ακόμη αποδοθεί σε χρήση.